Bizden beziyorsun, sıkılıyorsun, etme bu işi; kızıyorsun, yüz çeviriyorsun bizden, çevirme.
Görüyorum ki cefa etmeyi kuruyorsun, etme. Bizi azarlamaya niyetleniyorsun; bizden ayrılmaya hazırlanıyorsun, yapma.
A benim iki gözüm, bahtımı kalem gibi baş aşağı tutmadasın, tutma.
Belim dal gibi ikiye bükmedesin, bükme.
A güzelim sen tamamıyla Tanrı lütfusun, Tanrı ihsanısın, böyle olduğu halde tutuyorsun da kendini Tanrı azabı, Tanrı kahrı haline getiriyorsun; yapma.
Duydum ki sefere çıkmaya niyetlenmişsin, etme. Bir başkasını sevmeye, bir başkasını dost edinmeye niyetlenmişsin, yapma.
Zaten dünyada yalnızsın, eşin benzerin yok, ne diye bir de gurbete düşeceksin? Hangi ciğeri yaralanmışa kastediyorsun? Etme.
Bizden ayrılıp yabancılara gitme; gizlice başkalarına bakıyorsun, bakma.
A ay yüzlü, gök bile senin yüzünden altüst olmuş; bizi yıkıyor, yerlere seriyor, altüst ediyorsun, etme.
Ne diye vaad ediyorsun, ne diye yemin ediyorsun? Yemini, işveyi kalkan ediyorsun kendine, yapma şu işi.
Nerde bana verdiğin söz? Verdiğin sözden dönüyorsun, dönme.
Cennet de senin buyruğuna kul, cehennem de; bize cenneti cehennem ediyorsun, etme.
Senin şeker yurdunda zehirden eminiz, fakat tutuyorsun, o zehri şekere katıyorsun, katma.
Canım ateşlerle dopdolu bir ocak sanki; yetmez mi bu yapıtığın? Ayrılıkla yüzümü altına döndürdün, sarardım soldum, etme.
Sen yüzünü gizledinmi ay bile derdinle kararır, ay' ın tutulmasını mı istiyorsun, kastın bu mu? yapma.
Kırılıp darıldın da sustun mu bizim de dudaklarımız kurur, ne diye gözlerimizi gözyaşlarıyla ıslarsın? Etme şu işi.
Bir kızıl goncaya benzer dudağın,
açılan tek gülüsün sen bu bağın,
kurulur kalplere sevda otağın,
kim bilir hangi gönüldür durağın...
Her gören göğsüme taksan seni der,
kimi ateş gibi yaktın beni der,
kimi billur bakışından söz eder,
kim bilir hangi gönüldür durağın...
“ Yapmakla olup bitseydi bu iş,
Hemen yapardım olup biterdi.
Döktüğüm kanla akıp gitse her şey,
bir vuruşta sonuna varılsa işin,
bir anda bu dünyayı olsun kazanıversen,
zaman denizinin kumsalı olan bu dünyayı,
öbür dünyayı gözden çıkarır insan.
Ama bu işlerin daha burada görülüyor hesabı
verdiğimiz kanlı dersi alan,
gelip bize veriyor aldığı dersi.
Doğruluğun şaşmaz eli bize sunuyor,
içine zehir döktüğümüz kupayı.”
William Shakespeare
( Macbeth, Perde I sahne VII)
Sen nesin, varlık nedir, nerden bileceksin?
Dünyan esen yel üstüne kurulmuş senin.
İki yokluk arasında bir varlık seninki;
hiçlik ne varsa çevrende, sen de bir hiçsin.
Gül yanaklı sevgiliyi saramaz insan
yüreğine diken batmadan, vurulmadan.
Kim bir güzelin saçına dokunabilmiş
Tarak gibi diş diş, didik didik olmadan?
Bu kubbe altındaki bin bir belayı gör;
Dostlar gideli boşalan dünyayı gör;
Tek soluk yitirme kendini bilmeden;
Bırak yarını, dünü, yaşadığın anı gör.
Ömer Hayyam
( Dörtlükler )
« Önceki ::